ایران سرزمین من

چه گوارا اين آب !

چه زلال اين رود !

مردم بالادست چه صفايي دارند !

چشمه هاشان جوشان ، گاوهاشان شيرافشان باد !

من نديدم دِهشان

بي گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست .                    " سهراب سپهري "

در نقشه بالا مشهد اردهال زادگاه سهراب سپهري نيز با فلش مشخص شده است .

در آخرين بازديدمان در شهر نياسر مستقيم به سمت غار نياسر یا غار  رئيس  رفتيم . درب ورودي اين غار داخل باغ تالار است . اين غار معبدي بوده متعلق به پيروان آيين ميترا ( خداي ايران باستان )

قدمت اين معبد به اوايل دوره پارتها برمي گردد ، اين را ميتوان از ظروف سفالي كه از داخل غار كشف شده فهميد . اين غار بطور كامل ساخته دست انسان است .

سازندگان اين غار همان قومي بوده اند كه تپه سيلك كاشان را بنا نهاده اند .                    ارتفاع دهانه غار از سطح دريا 1700 متر و مشرف به نياسر است . اين غار داراي           ساختماني پيچيده و تو در تو است .

غار نياسر داراي كانال هاي دست كنده و تعدادي چاه است . مقطع كانال ها به شكل        مربع و ابعاد آنها در بخشهاي مختلف ، متفاوت است .

 

از ديگر عوارض موجود در غار ، دو راهي ها و سه راهي هايي هستند كه فقط يكي از آنها بازديد كننده را به انتهاي غار راهنمايي مي كند و ساير مسيرها انحرافي و گمراه كننده اند .

نكته بسيار جالب توجه در ساختمان غار ، وجود اتاقك هايي است كه به راحتي                  مي توانيم درون آنها بنشينيم . تمامي اين اتاقك ها در ابتداي چاه ها ساخته شده اند.

 

متاسفانه هموطنان عزيزمان در غارهاي تاريخي هم از ريختن زباله خودداري نكرده اند .

 وقتي به داخل غار وارد ميشويم بوي نم و خاك به مشام مي رسد . خوشبختانه         بخاطر وجود روشنايي كه در داخل غار تعبيه شده ميتوانيد  انتهايي ترين قسمت                 غار را نيز مورد بازديد قرار دهيم . 

ارتفاع بيشتر دالانهاي غار حدود يك متر و نيم مي باشد و بايستي خميده از آنها                عبور كرد . در بعضي از قسمتها نيز مجبور بوديم بطور نشسته به جلو حركت كنيم .    

عمق چاههاي غار ، از 2 تا 10 متر متغير است و با پلكاني كه در آنها تعبيه شده ميتوانيد از آنها بالا و پايين برويد . شما ميتوانيد بطور همزمان شكوه و شگفتي را در اين غار ببينيد . 

در انتهاي غار و آنجا كه فاصله كف و سقف زياد مي شود ، محل كنده شدن سنگ آسيايي به قطر 80 سانتي متر است كه متاسفانه اكنون ريزش كرده ولي خود سنگ آسياب را ميتوانيد ببينيد . 

به هر حال براي رسيدن به انتهاي غار بايد به روشهاي مختلف خزيده ، نشسته روي          پاها و در برخي مكان ها ايستاده حركت كنيم و پيش برويم .

 

اين غار خلوتگاه سهراب سپهري هم بوده . او در باره اين غار مي گويد : " در زمين فرو مي رويم ، تا اگر جاي پايي ديديم ، مسافر كهن اين ديار را از پي برويم ،

شايد بايد رفت ، تا انتهاي بودن ، بايد به بوي خاك فنا رفت . " پس از بازديد از غار و قبل از حركت بسوي تهران تصميم گرفتيم به سمت مشهد اردهال كه در نزديكي نياسر است برويم و فاتحه اي نثار روح سهراب نماييم .

بر روي قبر او چنين نوشته : به سراغ من اگر مي آييد  ، نرم و آهسته بياييد ، مبادا كه ترك بردارد ، چيني نازك تنهايي من

نكته : پيشنهاد ميكنم كساني كه مشكل تنفسي ، قلبي و همينطور احساس درد در      ناحيه كمر دارند از ديدن اين غار بپرهيزند .

مرجع اطلاعات : غارهاي ايران كاري از مصطفي سلاحي