ایران سرزمین من

من به شوق آسمانت

پر پرواز مي گشايم

حتي با بال شكسته

اي هميشه بودن من

با نام پاك تو بودن

روح و جانم به تو بسته

چه غم از طوفان دريا

تا تويي تنها كرانه

تو همان صداي جاويد

ماندني ترين ترانه

يكي از اماكن مقدس زرتشتيان كه همه ساله از سرتاسر جهان به مدت پنج روز از 24 تا 28 خرداد ماه در اين زيارتگاه گرد هم مي آيند و آئين ديني و سنتي خود را به جا مي آورند معبد چك چك يا پير سبز مي باشد .

هم آوايي با جهان هستي و طبيعت و نزديك شدن به عالم معنا دستاورد كسي است كه به معبد پير سبز مي رود .

پارك و قلعه اي در اردكان

و وقتي كه به آن غار شگفت انگيز گام مي نهي و وجود گرمي بخش پرودگار را احساس مي كني ، گويي به آغاز خلقت بازگشته اي .

عكسي ماهواره اي از پير سبز

زني بنام نيك بانو ، خواهر شهربانو ، دختر يزدگرد سوم كه از دست مهاجمين گريخته ، به غاري پناه مي برد و از خداوند مي خواهد كه او را از ديده پنهان كند .

و مهربانو از نظرها پنهان گشته و دشمن نمي تواند او را به اسارت و كنيزي ببرد .

اگر داستان كاملتر آن را بخواهيد بدانيد به اين شرح است : در دوران سلطنت يزدگرد سوم آخرين پادشاه ساساني به هنگام حمله اعراب به مرزهاي غربي ايران ،

 يزدگرد خاندان خود را از مداين به يزد كه منطقه اي امن بود فرستاد .

در يزد پس از شكست سپاه ايران پسران يزدگرد بنامهاي هرمزان و اردشير و دخترانش بنامهاي شهربانو ، پارس بانو ، مهربانو ، نيك بانو ، نازبانو و همسرش بنام كتايون و خدمه ايشان بنام هريشت از يكديگر وداع كرده و هر يك بسويي متواري شدند .

هرمزان و شهربانو در حين فرار اسير مي شوند . مهربانو در عقدا ( مزرعه مهر ) و پارس بانو در شمال غربي عقدا ناپديد مي شوند.

نيك بانو ، ناز بانو و هريشت هم در مكانهايي ناپديد مي شوند كه هم اكنون به پير سبز ، پير ناركي و پير هريشت معروف هستند.

در ايام نوروز 1387 وقتي در حال ايرانگردي بودم سري هم زدم به معبد چك چك يا چك چكو يا پير سبز كه در 30 كيلومتري اردكان يا 52 كيلومتري يزد قرار گرفته است .

قلعه اي در اردكان

وقتي كه ميخواهي وارد معبد چك چك شوي ، ابتدا بايستي از مسيري پيچ در پيچ و سپس از پله هايي دراز در كوهي يكدست صاف و بلند و سنگي بالا بروي .

از پايين پله تا آخرين نقطه زيارتگاه نوشته هايي از اوستا چسبيده شده در يكي از آنها نوشته شده بود : " در دنيا راه يكي است و آن راه رستگاري است. "

درون معبد درختي كهن سال خودنمايي مي كند و در ديگر سو و از سقف سنگي معبد قطره هاي آب به زمين چكيده مي شود كه دليل نامگذاري آن به چك چك هم همين امر است .

وقتي كمي تامل مي كني ، مي فهمي كه سرچشمه اين آب از دريايي جاري و روان است كه در آن سوي كوه قرار دارد و از ديده ها پنهان است .

همه با پاي برهنه قدم بر سنگهاي مرمرين معبد مي گذارند و شمع و عود را روي ميزي كه بشكل گل لوتوس است روشن مي كنند .

آري ، در گوشه و كنار كوير افسانه هاي زيبا و حكيمانه اينچنين بسيار است و انسان در كوير همواره در پي كشف و آشكار نمودن آنهاست .