تبليغاتX
ایران سرزمین من

ایران سرزمین من

خاطره نویسی و اطلاعات در رابطه با مناطق مختلف ایران

خلیج نایبند

به نظاره آسمان رفته بودم

گرم تماشا و غرق در اين درياي سبز معلقي كه بر آن ،

مرغان الماس پر

ستارگان زيبا و خاموش ،

تك تك از غيب سر مي زنند و دسته دسته

به بازي افسون كاري شنا مي كنند

 

شايد برايتان جالب باشد كه بدانيد خيلج فارس هميشه به اين شكل نبوده است . در پايان عصر يخبندان ( ده تا چهارده هزار سال پيش ) كف خليج فارس خشك بوده

 

 و فقط رودي از پيوستن رودهاي  دجله ، فرات و كارون بوده كه در تنگه هرمز به درياي عمان مي ريخته . بعد از بالا آمدن آب( بعلت آب شدن يخها و گرم شدن هوا ) خليج فارس كم كم پُر از آب مي شود .

 و مردمان آن كم كم به سمت شمال ، شمال غرب و شمال شرق حركت مي كنند و در اطراف دو درياچه بزرگ كه اكنون تبديل به كوير مركزي و كوير لوت شده اند و اطراف بعضي از رودها ساكن شدند.

 

آثار اين دوره در تپه هاي سيلك كاشان ، تپه شهداد كرمان ، شهر سوخته سيستان ، تپه حصار دامغان ، تپه محمد آباد قم و تپه زاغه بويين زهرا قابل مشاهده اند .

 

پس از اين مقدمه در ادامه پُست قبلي...... ساعت يك بعد  ظهر از سيراف خارج شديم و پس از مدت كوتاهي به نخل تقي كه تا چند سال پيش روستايي كوچك و بي رونق بوده ولي حالا به بركت گاز و تاسيسات بندر عسلويه و شركت گازي پارس جنوبي به يك شهر پُر رفت و آمد و شلوغ تبديل شده ، رسيديم .

 

در آنجا بعضي از اقلام مورد نياز را تهيه كرديم و راهي بندر عسلويه كه در 12 كيلومتري نخل تقي است مي شويم . تا چشم كار مي كند همه جا لوله هاي سر به فلك كشيده و پيچ در پيچ است ، كه در هم تنيده اند  و شعله هاي آتش كه بر سر آنها در حال سوختن هستند .

بندر عسلويه هم تا چندي قبل بندر صيادي آرامي بوده كه حالا به كارگاه عظيمي مبدل شده كه هزاران كارگر ايراني و خارجي در آن مشغول كار و فعاليت اند و اين همه به خاطر ميدان گازي پارس جنوبي است .

 

 كه از قرار بيش از 14 تريليون متر مكعب گاز به همراه 18 ميليارد بشكه ميعانات در لايه هاي مختلف خود جاي داده . اين ميدان گازي كه در آبهاي خليج فارس و در فاصله 105 كيلومتري جنوب غربي بندر عسلويه قرار گرفته ،

 

 ادامه ميدان گازي گنبد شمالي اميرنشين قطر است كه طرح توسعه آن در 14 فاز مختلف طراحي شده و در دست اجراست . اين منطقه هر ساله شاهد حضور تعداد قابل توجهي از افراد جوياي كار است .

 

پس از گذر از عسلويه به سمت خليج ناي بند حركت خود را ادامه داديم . اين خليج در 320 كيلومتري جنوب شرقي شهر بوشهر واقع شده است و داراي سواحل و صخره هاي منحصر بفردي مي باشد.

 

در حال حاضر اين منطقه به خاطر جانوران خاص مناطق خشكي و دريايي تبديل به پارك ملي شده و تحت حفاظت سازمان محيط زيست قرار دارد.

 

 درختان كهنسال و تنومند انجير معابد يا لور كه در زمان استيلاي پرتغالي ها از هند شرقي وارد اين منطقه شده نيز طبيعت ناي بند را ديدني تر كرده .

 

حدود ساعت 4 بعد از ظهر وقتي در سواحل زيباي ناي بند در حال گردش و تفرج بوديم ،‌از دور خودرويي را ديديم كه گرد و غبار زيادي ايجاد كرده و در حال نزديك شدن به ما بود .

 

وقتي خوب نزديك شد متوجه شديم تويوتاي نيروي انتظامي است كه در حال گشت زني بود . پس از احوالپرسي و چاق سلامتي و اينكه مطمئن شدند ما طبيعت گرداني هستيم كه از تهران آمده ايم .

 

به ما پيشنهاد دادند با اتوميبلشان گردشي كوتاه در همان اطراف داشته باشيم و ما هم مشتاقانه قبول كرديم و در نهايت عكسي هم به يادگار در كنار هم گرفتيم.

 

در ابتدا قصد داشتيم شب دوم را در خليج ناي بند بگذرانيم ولي بخاطر صرفه جويي در زمان تصميم گرفتيم شبانه به كنگان مراجعت كنيم .

 

در تاريكي شب در عسلويه ،‌ شعله هاي آتش در حال سوختن ، بسيار زيبا و ديدني بود و روشنايي آن تمام فضاي كوهستان را روشن كرده بود .

 

ما ساعت 22 دوباره چادرهايمان را در همان پاركي كه شب گذشته آنجا بوديم برپا كرديم و به اميد ديدن مكانهاي جديد و جذاب تر به خواب رفتيم .

 

ادامه دارد.............

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1387/11/10ساعت 15:19  توسط پرویز شجاعی پارسا  |