ایران سرزمین من

به دشتی که گــَرچال باشد به نام

بیامد زپی مردم نیک نام

کمر بسته کوههای سُـترگ

به آبشخورش کبک و میش است و گرگ

اولین چیزی که به ذهن هر کسی در رابطه با دشت هویج خطور میکنه اینه که با دشتی پر از هویج روبرو میشه ولی در حال حاضر اثری از هویج نیست .

البته به گفته کشاورزان در گذشته ها در آن هویج کشت میشده است ولی در حال حاضر کشاورزان روستای افجه در آن محصولات مختلف کشت میکنند.

در تاریخ 11/05/1387 روز جمعه به همراه محسن و امیرحسین شجاعی پارسا قصد رفتن به دشت زیبای هویج را کردیم .

لذا در ساعت 7 صبح پس از گذر از روستای افجه

و پارک اتومبیل در امتداد رودخانه و مسیر مالرو شروع به حرکت نمودیم .

پس از 1:30 دقیقه کوهپیمایی به این دشت و مرغزار زیبا و سرسبز رسیدیم .

 که با نسیم خنک و فرحبخش خود ما را چند ساعتی اسیر و محو خود کرد.

در ضلع شمالی این دشت , راه مالرویی قرار دارد که کوهپیمایان و طبیعت گران را به دشت زیبای لار راهنمایی میکند .

روایت است که ناصرالدین شاه از این راه جهت رفتن به دشت لار استفاده میکرده است .

از قله های معروف اطراف دشت هویج میتوان از قله ریزان ( 3850 متر ) , پرسون ( 3100 متر ) , آتشکوه ( 3850 متر ) و مهرچال ( 3920 متر ) نام برد .

قله ریزان

نام قدیم  دشت هویج گَــَرچال بوده است . گــُر به معنی آتش و چال به معنی جایگاه .

قله ریزان از نمای دشت هویج

 شاید علت این نامگذاری گرمتر بودن این دشت نسبت به قله های سر به فلک کشیده اطرافش میباشد و پدید آمدن جانپناهی برای فرار از سرمای مرگبار.

دشت سواستان و همچنین آبشار چــُـرند ( به ارتفاع 45 متر ) در ضلع شمال غرب همین دشت قرار دارند که در مسیر صعود به قله آتشکوه میباشد که به امید خدا در فرصتی دیگر سری به آنجا خواهم زد .

در مسیر برگشت در محله چراغان روستای افجه سری هم  به چنار کهنسال 400 ساله در نزدیکی سقاخانه حضرت ابوالفضل زدم و عکسی نیز به رسم یادگار از آن گرفتم  .